İlk gün, ilk sayfa... Hep önce bir duraksamışımdır hayatımdaki ilklerde. Hata yapma korkusuydu bu, şimdi şimdi anlıyorum.
Hayat ironilerle dolu; eskiden anlayamadığım, ya da belki de anlayıp da anlamak istemediğim her şeyi şimdi şimdi anlıyorum. Şimdi şimdi affediyorum kendimi yaptığım hatalardan dolayı (çoğu benim bile değildi o hataların) .
Şu anda oturmuş bu sayfayı doğal zırvalıklarımla kirletirken bile "affet!" diyorum kendi kendime, "affet tüm bu yazdıklarını" . Garip olansa, ben her ne kadar barış imzalasam da kendimle, bir yanım, diğer yanıma hep küs kalıyor.
Geceden belki de... Belki de esas bu karanlığı affetmeliyim. Tüm bunları gece yazdırıyor bana, biliyorum, ama engel olamıyorum. Yazmazsam uyutmuyor çünkü beni.
Bu gecelik ilacımı aldım. Belki sonra yine lazım olur.
